Öykü

BÖLÜM 1

Zaman. Zaman mı durdu ne? Mekan. Neredeydi? Yerçekimine ne oldu? Uçuyordu. Allah’ım diye düşündü. Benliğini kaybetmişti. Kimdi? Seslere ne oldu? Bu ne sessizlik? İç seslerini duyuyordu. Kalbi pancar motoruna dönmüştü. Şakakları zonkluyordu. Nefesi kesildi. Bir nefes. Bir nefes. Allah aşkına bir nefes! İçindeki volkan fokurduyor. Patladı patlayacak. Kasları istemsizce seğiriyordu. Sağ elindeki telefonun ekranında on numara. Sol elindeki kuponda on numara. Gözleri gözlükten çıkmış mekik olmuştu. Bir sağa, bir sola. Telefon ve kupondaki numaralara bakıyordu. Eşleşiyor. Kaçıncı kontrolüydü. Numaralar aynı. İnanamıyordu. Aklımı kaybetmiş olmalıyım diye düşündü. Kaybetmişti. Bedeni çıra gibi yanıyordu. Aklı neredeydi? Şoklanmıştı. Şok. Birden her şey geri geliverdi. Kazanmıştı. Tam yüz kırk altı milyon küsur…

BÖLÜM 1

Denizden nefret ediyorum.Uçsuz bucaksız denizden daha da nefret ediyorum. Yer gök su. Dümdüz.Herşey aynı. Tek renk.Mavinin tonları. Elimde dürbün ,kahverengiye çalan bok rengi güvertede engin mavilikleri taramaktan bıktım.

Dev transatlantik kargo gemisindeyim. Sıra sıra istiflenmiş değişik renklerdeki konteynırların üstünden denizi tarıyorum. Mavi deryada koca kargo gemisi bir yaprak misali salına salına gidiyoruz. Her yer aynı. Yer mavi, gök mavi her yer  su,leb i derya.

Ne  koklayacak bir çiçek,koparacak dal,basılacak bir çim var. Soğuk demirden başka bir şey yok. Bastığın demir,tuttuğun demir. Kirli,soğuk,boyaları dökülüp  paslara bulanmış demir. Su neyse de en çok bundan nefret ediyorum. Gemide değil sanki bıçak sırtındayım. Dokunduğum her yer içimde yararlar açıyor.Ailem gözümde tütüyor. Toprak kokusunu, çamuru, kiri tozu özledim. Bu özlem içimi alev alev yaksa da ben bu metal yığınında yaşamak zorundayım.

BÖLÜM 1

Heyecanımdan üç gündür kısa şekerlemelerin haricinde zerre uyuyamadım. Dile kolay, yirmi yıl üç ay on iki gündür mahpustayım. Umutlarımı cehennemin en derinlerine gömdüğüm, “Mümkün değil, daha da gün yüzü görmem.” dediğim bu karanlık delikten sabaha azat oluyorum. Aslında uykumu kaçıran dışarıya çıkmanın sevinci değil; bilinmezliği. On dokuz yaşında girdiğim bu yerden kırk yaşında çıkıyorum. Ben çoktan dışarıyı unuttum. Dış yaşamla ilgili hatırladığım o kadar az şey var ki; onlar da buğulu, siyah beyaz. Silik, hayal meyal. Çok geride kalmışlar. Bu yüzden dışarıya çıkacağım için düşünceler beynimi rahat bırakmıyor. Benim için tüm dünya bu kırk metrekare dubleks koğuş ve her gün koyun gibi sayıldığımız otuz üç koğuş arkadaşlarım.

– Yaser abi ben acıktım.

– Ne yapayım acıktıysan?

– Abi ya bir ekmek alamaz mısın?

– Sabah yeseydin

– Ya abi biliyorsun yiyemiyorum,ne olur bir ekmek alsan?

– Zıkkım ye. Sana o kadar söyledik ye,ye diye. Yemezsen işte şimdi böyle kıvranırsın.

– Dün akşamda bir şey yemedim, hadi abi ya altı üstü bir ekmek. Başka bir şey istemiyorum. – Yok bir de isteseydin. Kuru kuru ekmek mi yenirmiş? Beyzademize kebap ısmarlayalım dedi. İki kardeşinin arasındaki diyaloğu dinleyen ortancı kardeş Rüzgar.

Köylü, akan bir çay olup köy kahvesini tıklım tıklım doldurmaya başlamıştı. Bayramdan bayrama görünen bu görüntü bayram seyran olmasa da bugün olağan dışıydı. Görüntü bilmeyen için sıradan bir köy kahvesi gibi gözükse de; kalabalık aslında görünmeyen bir sınır çizilmiş, taraftarlar gibi kümeleşmişlerdi. İki taraf bıçak sırtı gibi ayrılmıştı. Yeni gelenlerden saflarını tam belli etmeyenlerin ne tarafa geçeceği merak konusuydu. Çekimserler, iki arada bir derede kalanlardandı; uyanık olanların çoğu görünmeyen sınır habitat alanlarına yerleştikleri için hangi tarafa mensup ya da yakın oldukları hala çıkarılmaya çalışılıyordu. Kahvenin içindeki tüm köylülerin algı aralıkları bir başka genişlemişti. Gözleri kahvenin genelde hep açık olan, gönyesi kaçmış ahşap kapısındaydı. Dışarıda havanın soğuk olmasından dolayı kapalı olması gereken kapının önüne, kapanmasını engelleyen bir taş konmuştu. Kapının otomatik kapanması için duvarla kapıya bağlanan yay gerilse de kapıyı kapatmaya yetmiyordu

Birleşik sistemlerin ana salonun dışındaki holde birçok sistemin daimi temsilcileri aylardan beri yürüttükleri lobi faaliyetlerini bugün biraz sonra yapılacak genel kurul öncesi son şeklini vermek üzere yoğun çaba sarfediyorlardı.Artık bıçak kemiğe dayanmış ne yapıp yapıp bugün istedikleri kararları genel kuruldan çıkarmak için canla başla kalan son dakikalarda hala çekimser kalan üyelerin üzerinde baskı kurarak onlarıda yanlarına çekmeye çalışıyorlardı.Yıllardan beridir insanoğlunun yardakcıları olan bu üyelere yanlarına çekmek için  denemedikleri yöntem kalmamıştı. Lakin insanoğlunun gazabından korkan bu yalayıcılar bir şekilde karar tasarılarına karşı gelmeseler de güvenli liman olarak sığındıkları koylardan bir türlü kafalarını çıkarıp çekimserliğin ötesine geçememişlerdi.

“Naptın lan?! Öldürdün adamı! Gerizekalı!”

İşte bu üç cümle geçmişimin finaliydi. The end. Bitti. Kısa ve öz. Her şeyi özetleyen. Yaptım mı? Yaptım. Öldürdüm mü? Öldürdüm. Geri zekalı mıyım? Hem de katıksız. Yok öyle sonradan çırpınmalar. Düştün mü pişmanlık denizine; çaresi yok yutacaksın bu tuzlu suyu. Hem de midene değil ciğerlerinin en el değmemiş dehlizlerine pompalayacaksın. Zamanı kim almış da geriye sen alabilesin. Olan olmuş, ölen ölmüş. Otuz altı yaşında tanrının yapmayacaksın dediği birinci ilahi emri çiğnemiş katil damgasını alnımın ortasına kör bostan bıçağı ile kazımıştım. Yaşadığım mühletçe, hatta öldükten sonra bile toprak olsam dahi o damga orada kalacaktı. Katil. Katil. Katil mi? Her şey aklıma gelirdi de katil olacağım mümkün değil aklıma gelmezdi. O kadar güçlü ve etkili bir terim benim gibi siliğe mümkün değil oturmuyordu. Dünyanın en usta montaj ustalarını getirsen, en ileri teknolojileri kullansan bile o iş olmazdı. Katil. Ben mi? Ben kim? Adam öldürmek kim? Durun ya kaptırdım gidiyorum. Sizi çok merakta bırakmayayım azıcık kendimden bahsedeyim de bu vahim eylemi yapıp yapamayacağımı siz de bir tartın.

– Osman! Osman! Len oğlum uyuya mı kaldın saat kaç oldu? Aşağı avludan kendini yırtarcasına  bağıran Kara Necib’in oğlu Necip Halil’in daha fazla kendini paralamasına gönlü razı olmayan Osman’ın hanımı  Habibe terasa çıkıp seslendi.

– Halil abi hoşgeldin hazırlanıyor,üstünü değişiyor şimdi  iner. Gel buyur çay koyim

– Yok sağol. Güneş tepeye çıktı sosyete bu senin adam.Ağaç etti beni ha geldi diye  iki saattir onu bekliyorum. Hamdi amcam olsaydı  katarın birini çoktan sarmıştık.Osman namı değer Gadir Osman kafasını kapıdan çıkarıp

– Ne delleniyon len tokur! Sabah sabah yattığın yerden su mu çıktı?